ga('send', 'pageview');

Tag: અછાંદસ

નાહી માથાબોળ…

આખા ડિલે ઊઠી આવ્યા
જળના ઝળહળ સૉળ,
એક ટેકરી પહેલુંવહેલું
નાહી માથાબોળ… !

સાવ અચાનક ચોમાસાએ
કર્યો કાનમાં સાદ…
અને પછી તો ઝરમર ઝરમર
કંકુનો વરસાદ !
દસે દિશાઓ કેસૂડાંની
થઈ ગઈ રાતીચોળ
એક ટેકરી પહેલુંવહેલું
નાહી માથાબોળ… !

ભીનો મઘમઘ મૂંઝારો
ને પરપોટાતી ભીંત,
રૂંવેરૂંવે રણઝણ રણઝણ
મેઘધનુનાં ગીત
શ્વાસોચ્છ્વાસે છલ્લક
કુમકુમ કેસરિયાળી છૉળ,
એક ટેકરી પહેલુંવહેલું
નાહી માથાબોળ… !

✍🏼 કરસનદાસ લુહાર

 

લખી શકું ક્યાં તને હું

લખી શકું ક્યાં તને હું
શબ્દે શબ્દે સરકી જાય છે.
દોરાવાને તને પીંછી ઝબોળું
તું લસરકે લપસી જાય છે.
ના કાવ્ય ના ચિત્ર બને
છતાં તું કમાલની કૃતિ બની જાય છે.
મધુવન ના સહી પણ
જીવતરે અનેરી ખુશ્બુ છોડી જાય છે.
બંધાય ના શબ્દોથી પણ
અહેસાસ ની એક કવિતા મુકતી જાય છે.
રેખામાં ના ચીતરતી તું
હર એક રંગીન સવાર દોરતી જાય છે.
કલા “નીલ”ની તું કાયમ રહી છે
કલમ ,પીંછી, રંગોને હવે ક્યાં મોહતાજ રહી છે?

-નિલેશ બગથરીયા  “નીલ”

 

“શૂન્યતા”

ઝાળ ઝાળ
ખુલ્લી બપોર ,
એકાંત સળવળે ,
ભેંકાર ભાસે લાગણીઓ ,
બુઠ્ઠી વેરાન નિર્જન ધરા ,
ગગને વરસતી જ્વાળાઓ ,
આગ વરસાવે,
તરસાવે ગળાને એકદમ
જાણે કે ભીંસી લેતી અકળામણ ,
રસહીન અતૃપ્ત ઈચ્છાઓ ,
સાથે જ મરી પરવારેલી લાગણીઓ ,
શૂન્યતા અને એમાં જ ઓગળતી
દાયકાઓની ભવ્યતા ,
આ શહેર,
આ સૂમસામ ગલીઓ ,
આ ભયાનક બપોર પછીની
તરસી રહેતી ઉર્મિઓની
વરસતી હેલીની સાંજ
કદી આવશે?

– જીગીષા રાજ

 

પન્ના નાયક

અમારા વૈષ્ણવ કુટુંબમાં થતી
ઠાકોરજીની માળા
અને બાએ આપેલી
જડતરના ફૂલવાળી મોતીની માળાની વચ્ચે
ક્યારેક ભેળસેળ થઈ જાય છે.

મારો નિત્યક્રમ હતો
સવારે ઊઠીને
બા બાપાજીને પગે લાગી,
ન્હાઈ ધોઈ
ઘરને ફરતા બગીચામાંથી
મોગરા જૂઈ પારિજાત વીણી
ઠાકોરજી માટે
માળા પરોવવાનો.
વચ્ચે પારિજાતની કેસરી દાંડી
ને આજુબાજુ મોગરાનાં ફૂલ.

પછી બા ઠાકોરજીને માળા ધરાવી ઊઠતાં ત્યારે
મારો વાંસો થાબડતાં કહેતાં હોય છેઃ
“સુખી થાજે, બેટા.”

બાને શ્રીજીચરણ થયે
ચાર દાયકા વીતી ગયા.

આજે જડતરના ફૂલવાળી મોતીની માળા
પહેરતાં પહેલાં
અમેરિકા આવી
ત્યારે બાએ આપેલી
ચાંદીની ફ્રેમમાં મઢેલી
શ્રીનાથજીની છબિને
જોતી હોઉં છું ત્યારે
મને પ્રશ્ન થાય છે:
“હું સુખી થઈ?”